Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Παρέλαση μηχανών ''Harley-Davidson'' στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου

''Harley-Davidson'' motorcycles parade in Rio-Antirrio Bridge (May 22, 2010) (2)

Εχθές το πρωί, η Πάτρα κατέλαβε μία θέση στο πάνθεον του βιβλίου των Ρεκόρ Γκίνες. Και αυτό γιατί, στα πλαίσια του Super Rally 2010, πραγματοποιήθηκε Ρεκόρ Γκίνες με την παρέλαση 2.900 μηχανών «Harley-Davidson» οι οποίες διέσχισαν τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου καταρρίπτοντας  το προηγούμενο ρεκόρ ταυτόχρονης διέλευσης μοτοσικλετιστών πάνω από μία γέφυρα το οποίο ήταν 2.552.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ ενώ για περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

iPhone - Η 8η σημαντικότερη εφεύρεση της ιστορίας



«Το iPhone, το έξυπνο τηλέφωνο της apple το χρησιμοποιούν 42 εκατομμύρια χρήστες. Σύμφωνα με έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 4.000 άτομα στη Μεγάλη Βρετανία είναι η 8η πιο σημαντική εφεύρεση στον κόσμο μπροστά ακόμα και από το αυτοκίνητο αλλά και τη φωτογραφική μηχανή.

Ο τροχός ψηφίστηκε ως η πιο σημαντική εφεύρεση στην ιστορία, με το αεροπλάνο στη δεύτερη θέση. Στη τρίτη θέση βρίσκεται η λάμπα, στην τέταρτη θέση το διαδίκτυο ενώ στην πέμπτη θέση βρίσκεται ο υπολογιστής.

Οι εφευρέσεις που συμπληρώνουν τη πρώτη δεκάδα είναι το τηλέφωνο στην έκτη θέση,   ακολουθεί η πενικιλίνη στη έβδομη, το καζανάκι στη όγδοη, το iphone είναι ένατο και τη δεκάδα κλείνει ο κινητήρας εσωτερικής καύσης.

Ο Λάνς Μπατσελόρ, διευθυντής της Tesco Mobile αναφέρει ότι η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε άτομα μεταξύ 18 και 65 ετών και δήλωσε ότι “Όλες οι εφευρέσεις που περιλαμβάνονται στον κατάλογο έχουν αλλάξει τον κόσμο για πάντα”

Μερικές εφευρέσεις όπως το πλυντήριο και το τιμόνι έχουν κάνει τη ζωή μας ευκολότερη, ενώ η ασύρματη τεχνολογία και το διαδίκτυο έχουν αλλάξει την επικοινωνία. Άλλες , όπως το τηλεχειριστήριο, το σεσουάρ και ηλεκτρική σκούπα μας διευκολύνουν.

Σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία, δεν είναι καθόλου περίεργο που το iPhone πωλείται στα ράφια του Tesco (σούπερ μάρκετ), στην Αγγλία.»

Οι 100 μεγαλύτερες εφευρέσεις είναι:
1.Τροχός
2. Αεροπλάνο
3. Λάμπα
4. Διαδίκτυο
5. Η / Υ
6. Τηλέφωνο
7. Πενικιλλίνη
8. iPhone
9. Καζανάκι
10. Κινητήρας εσωτερικής καύσης
11. Αντισυλληπτικό χάπι
12. Πλυντήριο ρούχων
13. Κεντρική θέρμανση
14. Ψυγείο
15. Παυσίπονα
16. Ατμομηχανή
17. Κατάψυξη
18. Φωτογραφική μηχανή
19. Αυτοκίνητο
20. Φακοί επαφής
21. Κινητά τηλέφωνα
22. Χαρτί
23. Ηλεκτρική σκούπα
24. Αμαξοστοιχίες
25. Google
26. Μικροκύματα
27. Email
28. Η πένα
29. Ζεστό νερό
30. Παπούτσι
31. Πυξίδα
32. Ιβουπροφαίνη
33. Οδοντόβουρτσα
34. Ίσιωμα μαλλιών
35. Laptops
36. Μαχαίρι και πιρούνι
37. Ψαλίδι
38. Βιβλίο
39. ταξίδι στο διάστημα
40. Βραστήρας
41. Υπολογιστής
42. Κρεβάτι
43. Τηλεχειριστήριο
44. Στέγη
45. Κλιματισμός
46. Ναβιγκάτορ
47. Wi-Fi
48. Το σύστημα ασφαλείας Cats-eyes
49. Σπίρτα
50. Υδραυλικό τιμόνι
51. Στεγνωτήριο
52. Ποδήλατο
53. Sky+54
54. Φακελάκια τσαγιού
55. Ομπρέλα
56. iPod
57. Βρύσες
58. Προστατευτικό κράνος,
59. Ρολόι
60. eBay
61. DVD player
62. Πάνες
63. Σκάλα
64. λοσιόν μαυρίσματος
65. Χλοοκοπτική
66. Μακιγιάζ
67. Καρέκλες
68. Γυαλιά ηλίου
69. Ποδόσφαιρο
70. Φέτες ψωμί
71. Καναπές
72. Ξυραφάκια
73. Κατσαβίδι
74. Αυτοκινητόδρομοι
75. Ακουστικά
76. Πετσέτες
77. Σουτιέν
78. Κιάλια
79. WD40
80. Μάσκαρα
81. Σεσουάρ
82. Facebook
83. Κυλιόμενες σκάλες
84. Βαφή μαλλιών
85. Γαλότσες
86. Ο ορθογραφικός έλεγχος
87. Ημερολόγια
88. Τρίφτης
89. Λεωφορεία
90. Post-it
91. Γάντια
92. Δορυφορικός δίσκος
93. Διάβαση πεζών
94. Πιπίλα
95. Κουρτίνες
96. Ανοιχτήρι
97. Μπλέντερ
98. Φαράσι και βούρτσα
99. Γραφεία
100. Μανταλάκι

(via)

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

''Η θρησκευτική ελευθερία κατά τη νομολογία του Αρείου Πάγου''


Μόλις κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό βιβλίο με θέμα «Η θρησκευτική ελευθερία κατά τη νομολογία του Αρείου Πάγου». Συγγραφέας είναι ο Λέκτορας του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών Γεώργιος Ι. Ανδρουτσόπουλος. Το θέμα είναι εξειδικευμένο και αφορά κυρίως νομικούς της θεωρίας και της πράξης, φοιτητές καθώς και ερευνητές.

Περίληψη
H παρούσα μελέτη αποτελεί εμπλουτισμένη μορφή της διδακτορικής διατριβής του συγγραφέα, η οποία εγκρίθηκε τον Μάρτιο 2009 από το Τμήμα Νομικής της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ολοκλήρωση της διατριβής υπήρξε καρπός μακράς έρευνας, η οποία αντιμετώπισε εγγενείς δυσχέρειες στη διεξαγωγή της, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι το νομολογιακό υλικό βρίσκεται διάσπαρτο σε διάφορα, περισσότερο ή λιγότερο γνωστά, νομικά περιοδικά ή άλλες συλλογές νομολογίας. Τούτο απαιτούσε τη συστηματική επισκόπησή τους, και μάλιστα για μία χρονική περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο αιώνες, ήτοι από το έτος 1835, κατά το οποίο ιδρύθηκε ο Άρειος Πάγος μέχρι σήμερα.

Για περισσότερες πληροφορίες καθώς και για αγορά του βιβλίου κάντε κλικ εδώ

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα περιεχόμενα του βιβλίου.
''Η θρησκευτική ελευθερία κατά τη νομολογία του Αρείου Πάγου'' - Περιεχόμενα                                                            

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

''Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το τέλος της''



Ένας από τους πλέον σεβαστούς μητροπολίτες, ο Μεσογαίας Νικόλαος λέει για την καύση νεκρών απλά και κατανοητά πράγματα.

«Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το σώμα του γίνεται λείψανο. Τότε αυξάνει και ο σεβασμός μας σ΄αυτό. Το λείψανο αποτελεί την ανάμνηση μιας ιερουργίας που μέσα του επιτελείτο - της σωτηρίας της ψυχής- και την υπόμνηση μιας άλλης που τώρα "αγνώστως" συνεχίζεται έξω από αυτό- της δόξης της ψυχής. Το σώμα δεν περιμένει την καταστροφή του, αλλά την "ετέρα μορφή του"(Μάρκ. ιστ΄12), την αναμόρφωσή του "εις το αρχαίον κάλλος". Αυτή είναι η αιτία που η Εκκλησία προσεγγίζει το σώμα με ιδιαίτερο σεβασμό και αισθήματα ιερά. Δεν καίμε τους ναούς, πολλώ δε μάλλον τους έμψυχους ναούς.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το σώμα είναι κάτι που δεν εγγίζεται και στο οποίο αρνούμεθα κάθε παρέμβαση. Το σώμα είναι το υποκείμενο στη φθορά στοιχείο του ανθρώπου Η φυσική φθορά είναι η ισχυρότερη ίσως υπόμνηση της πτωτικής μας φύσεως. Κάθε βίαιη κίνηση που συνηγορεί στη συρρίκνωσή του, προσβάλλει και την ψυχή. Για τον λόγο αυτό, στο σώμα παρεμβαίνουμε μόνο θεραπευτικά, αναστέλλοντας την εξέλιξη της φθοράς, όταν και όδο μπορούμε. Η διαδικασία της πρέπει να είναι εντελώς φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Την αναλαμβάνει μόνον ό Θεός μέσα από τις συνθήκες που ο ίδιος προνοεί ή η φύση μέσα από την ευθύνη που της έχει ανατεθεί. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που η Εκκλησία μας αρνείται την καύση των νεκρών. Αφήνει στη φύση να αναλάβει την ευθύνη της φθοράς του σώματος. Δεν το καίει, αλλά το αφήνει να σβήσει. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που η φύση επιτρέπει να μείνει κάποιο υπόλειμμα, αυτό έχει το λόγο του. Όταν και η φύση αρνείται την ολοσχερή διάλυσή του ανθρωπίνου σώματος, τότε η νομοθετημένη καύση του δεν είναι πράξη επιλήψιμης βίας;

Οι νεκροί δεν είναι "πεθαμένοι" αλλά κεκοιμημένοι. Τοποθετούνται με σεβασμό στον τάφο, στραμμένοι προς ανατολάς με την προσδοκία της αναστάσεώς τους. Η Εκκλησία συνειδητά αρνείται τον όρο "νεκροταφεία" και επιμένει στον όρο "κοιμητήρια". Και το κάνει αυτό όχι για λόγους ψυχολογικού -για να μην αγριεύουμε- αλλά για λόγους καθαρά πνευματικούς: νεκρός δεν σημαίνει τελειωμένος (που έχει τελειώσει) αλλάτετελειωμένος (που έχει τελειωθεί). Τέλος δεν σημαίνει λήξη, αλλά τελείωση. Τα οστά των νεκρών αποτελούν ανάμνηση της παρελθούσης ζωής τους, ενθύμηση της παρούσης καταστάσεως τους, αλλά και υπόμνηση της μελλούσης προοπτικής μας. Αυτά με κανένα νόμο δεν καίγονται.

Η Εκκλησία δεν τιμά το σώμα και χωριστά την ψυχή, αλλά τον σύνδεσμο των δυό, τον άνθρωπο ως όλον. Στον κίνδυνο να ξεχαστεί ο άνθρωπος, επειδή δεν φαίνεται η ψυχή του, διατηρούμε το σώμα, που δεν μας την θυμίζει μόνο όταν λειτουργεί αλλά και όταν απλά υπάρχει. Η οριστική καταστροφή του σώματος, η καύση του, δεν είναι καύση νεκρού ανθρώπου -κάτι που καίγεται - αλλά προσπάθεια καύσης της ζωντανής ψυχής του, κάτι που δεν καταστρέφεται.

Η ψυχή ζει. Αυτό φαίνεται από το ότι τα λείψανα έχουν ζωή όχι βιολογική βέβαια αλλά κάποιας μορφής πνευματική, που όμως διαπιστώνεται. Όταν έχουμε άτομα που η βίωσή τους της πνευματικής πραγματικότητος ήταν τόσο έντονη ώστε και από τότε που ζούσαν εν χρόνω την παχύτητα αυτού του κόσμου, αυτά να λειτουργούν στις συχνότητες του άλλου, τότε ο θάνατός τους είναι κοίμηση που αποτυπώνεται στα λείψανά τους. Είναι πολύτιμη εμπειρία της Εκκλησίας, διαρκώς επαληθευόμενη, ότι πλείστα όσα εξ αυτών εμφανίζουν ιδιάζουσα χάρι. Είναι γνωστό ότι συχνά τα λείψανα των αγιορειτών μοναχών αλλά και των άλλων εξαγιασμένων ανθρώπων που η ζωή τους τίμησε το σώμα και η ψυχή τους φανέρωσε μεγαλύτερη ευρωστία και ζωτικότητα από αυτό, διατηρούν μια εντυπωσιακή ευκαμψία για ώρες μετά θάνατον. Δεν κοκαλώνουν!

Αλλά και η αποδεδειγμένη ευωδία, το κέρινο χρώμα τους, η θαυματουργική χάρι τους ή η φυσική αφθαρσία ολόσωμων αγίων, στοιχεία ασυνήθη και φυσικώς ανεξήγητα, είναι αναμενόμενα φαινόμενα της πνευματικής πραγματικότητος. Αυτά τα λείψανα, για την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση και συνείδηση, αποτελούν περιουσία πολυτιμότερη και από τη διδασκαλία της θησαυρούς αναγκαιότερους και από τα σκεύη της. Στα λείψανα των μαρτύρων της εδράζονται οι άγιες τράπεζες της. Αν αυτά κάψει θα έχει ήδη θυσιάσει τα ιερά θυσιαστήριά της θα έχει καταστρέψει τα ζωτικά σπλάχνα της.

Αν μας ρωτούσαν πως θα προτιμούσαμε να φύγει απ΄αυτόν τον κόσμο κάποιος δικός μας: από εγκεφαλική αποπληξία, από καρδιακή ανακοπή, με παραμορφωτικά εγκαύματα, ή να αποτεφρωθεί από ανάφλεξη και πυρκαγιά, έχω την εντύπωση πως ο τραγικότερος τρόπος θα ομολογούσαμε πως είναι ο τελευταίος.

Είναι φυσικό στον άνθρωπο, όταν αποχαιρετά τον άνθρωπό του, να θέλει να αντικρύσει για τελευταία φορά την οικεία σ΄αυτόν όψη και όχι το αποτρόπαιο κατάντημά του σε απάνθρωπη, ανοίκεια και απρόσωπη στάχτη. Η λεπτή αγάπη των στιγμών εκείνων εκφράζεται ως ανάγκη να αγκαλιάσει κανείς, να φιλήσει, να χορτάσει το βλέμμα του, να εκδηλωθεί τρυφερά πάνω στο άψυχο σώμα. Αν μας πληγώνει η βία της φύσεως, πώς εμείς επιλέγουμε τη βία του αυτεξουσίου μας; Όταν κάτι είναι πολύτιμο και το χάνουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο απ΄αυτό μπορούμε. Ποτέ δεν νομοθετούμε τη βίαιη μείωση του τελευταίου ανεκτίμητου υπολείμματός του.

Η απόφαση ότι δεν έχουμε χώρο στα κοιμητήριά μας ισοδυναμεί με προσβολή. Αν δεν έχουμε, να δημιουργήσουμε χώρο. Η αγάπη δημιουργεί και χώρο και προϋποθέσεις. Η χρηστική ανάγκη ποτέ δεν είναι ουσιαστική και πάντα πιστοποιεί τη στενότητα του καρδιακού χώρου. Η ανάγκη του σεβασμού είναι πολύ μεγαλύτερη γι΄αυτόν που τον εκχωρεί παρά γι΄αυτόν που αποδέχεται.

Έτσι που βαδίζει η κοινωνία μας δεν θα έχει μόνον έλλειψη χώρου, αλλά και ανθρώπους δεν θα βρίσκει για να θάψουν, ίσως και να κάψουν, τους νεκρούς της. Στο απέραντο γηροκομείο του "πολιτισμένου" κόσμου μας, όπου οι νέοι τείνουν να γίνουν πολύ λιγότεροι από τους ηλικιωμένους και οι γεννήσεις πολύ πιο σπάνιες από τους θανάτους, θα υπάρχουν νεκροί και όχι νεκροθάφτες. Αντί να ενδιαφέρεται η κοινωνία μας για την αρχή της ζωής, π.χ. το δημογραφικό πρόβλημα, υπεραπασχολείται με το τέλος, την καύση. Η ίδια νοοτροπία που αποφεύγει, τη γέννηση, δηλαδή τη ζωή, αυτή που απορρίπτει και τους γέρους, αυτή που προτείνει την ευθανασία, αυτή που η ίδια δεν αντέχει και τους νεκρούς αρνείται τη δημιουργία και επιλέγει την καύση. Αυτή υπογράφει το οριστικό τέλος του τέλους το τέλος του σκοπού το τέλος του ανθρώπου.

Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος. τον μηδενισμό της. Μια κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους (περίπτωση Λένιν) ή όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων ομοιωμάτων.

Κατόπιν τούτων, δεν είναι ότι δεν της επιτρέπεται, αλλά η Εκκλησία αδυνατεί και αρνείται να δεχθεί μια απλά χρηστική και καθόλου πειστική λύση ελάσσονος πρακτικής βαρύτητος και να θυσιάσει το βίωμα του σεβασμού της στη θεϊκότητα του προσώπου του κάθε ανθρώπου, πολλώ μάλλον του ανθρώπου που αυτή βάφτισε στη κολυμβήθρα της τιμώντας ταυτόχρονα και την ψυχή και το σώμα του. Το μείζον δεν μπορεί να υποταχθεί στο έλασσον. Είναι αδύνατον όποιος πιστεύει στην Εκκλησία και αποδέχεται την πρόταση ζωής της, όποιος ζει την πραγματικότητα της ψυχής, όποιος σέβεται τον άνθρωπο να μην τιμά και το σώμα. Το σώμα χρήζει μεγαλύτερης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία μετά θάνατον απ' όση περιποίηση και προστασία δέχθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του.»

Πηγή: troktiko

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Λόγια Σοφά (7)


Μην επιτρέπεις ποτέ στον ευατό σου, ώστε το άγχος και η αγωνία για το αύριο να σβήνει τις λίγες μικρές χαρές του σήμερα.

Είσαι σοφότερος σήμερα, αν έχεις αναγνωρίσει τα λάθη του χθες. Εφραίμ ο Σύρος

«Το πίπτειν ανθρώπινον. Το εμμένειν σατανικόν».  Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Αποτελέσματα ψηφοφορίας Απριλίου


Σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας...
Δείτε παλαιότερες ψηφοφορίες εδώ: http://polldaddy.com/community/panandr/

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ''Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις''




"Δεν θα τολμήσω να κάνω μια βαθειά τομή στο καυτό ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα διότι δεν το επιτρέπει ο χώρος, αλλά θα σκιαγραφήσω, σύντομα, τις ψυχοκοινωνικές του διαστάσεις επειδή σε αυτές πιστεύω ότι βρίσκονται εγκλωβισμένες και οι γενεσιουργές αιτίες και μαζί και οι πιο αποδοτικές λύσεις του.

Καθώς περιμένουμε το ΔΝΤ και τις απαιτήσεις του για απολύσεις, μειώσεις μισθών και μειώσεις συντάξεων, η υπάρχουσα ανεπάρκεια πόρων στα ασφαλιστικά μας ταμεία θα ενταθεί ακόμη περισσότερο καθώς θα λείπουν ...
οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ και θα αυξάνονται οι ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ!

Στις δεκαετίες που μας πέρασαν διάφορες Επιτροπές της Βουλής κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι βασικές αιτίες του δημογραφικού μας προβλήματος ήταν μεταξύ άλλων:

--- Ο χώρος κατοικίας (το 32 % ζει εγκλωβισμένο σε μικρά διαμερίσματα ενώ πολλά νέα ζευγάρια δεν έχουν δική τους στέγη)

--- Το πολύ ψηλό κόστος ανατροφής των παιδιών και η παροχή παιδείας και (παραπαιδείας)

--- Η ανεργία των νέων που μεταθέτει το γάμο και την απόκτηση παιδιών
--- Ο υπέρμετρος ατομικός ευδαιμονισμός

Προχωρώντας με αυτά τα δεδομένα και αυτούς τους ρυθμούς το έτος 2009 ο πληθυσμός της Ελλάδος έφτασε να είναι μόλις 10,8 εκατ. ενώ οι Αλβανοί πληθυσμιακά ξεπερνούν τα 4 εκατομμύρια (δεν υπολογίζονται όσοι ζούνε εκτός Αλβανίας), οι Σκοπιανοί ξεπερνούν τα 2 εκατ., οι Βούλγαροι πλησιάζουν τα 7,5 εκατ. και οι Τούρκοι ξεπεράσανε τα 77 εκατ. (από τα οποία τα 51 εκατ. Βρίσκονται στις ηλικίες ανάμεσα στα 15 και 64 χρόνια)!

Εξετάζοντας συνοπτικά τα δημογραφικά μας στοιχεία διαπιστώνουμε ότι ανέκαθεν η χώρα μας ήταν κοινωνία «προσφύγων και ξενητεμένων».

Το 1907 η Ελλάδα αριθμούσε 2,631,952 ψυχές και αργότερα μετά τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο φτάσαμε το 1920 τον αριθμό 5,061,889. Τελικά το 1923 μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών φτάσαμε να είμαστε 6,010,000 άτομα. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενσωματώθηκαν στον κορμό της Ελλάδας και νέα κύματα προσφύγων, χάσαμε σχεδόν ένα εκατομμύριο στην δεκαετία του 1940 και στη συνέχεια η αστυφιλία γέμισε τις πόλεις μας με άνεργο πληθυσμό ενώ ερημώθηκε η περιφέρεια. Στη δεκαετία του 1960 κορυφώθηκε και η μεγάλη πληθυσμιακή διαρροή σχεδόν ενός εκατομμυρίου συμπολιτών μας προς τις αγορές εργασίας της Ευρώπης και κυρίαρχα της Δυτικής Γερμανίας, αφού είχαν ήδη προηγηθεί τα επίσης μεγάλα μεταναστευτικά κύματα της μεταπολεμικής δεκαετίας του 1950 προς τον Καναδά, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.

Αστυφιλία και νέο «στυλ ζωής»

Οι ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου λειτουργώντας μέσα στο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα μιας γεωργοκτηνοτροφικής Ελληνικής πραγματικότητας παρέμειναν "εκτεταμένες" στη δομή τους (τρεις γενιές συμβίωναν στον ίδιο οικολογικό χώρο) και πολυμελείς ενώ, αντίθετα, οι οικογένειες των αστικοβιομηχανικών μας κέντρων προσαρμοζόμενες στις απαιτήσεις και τις ιδιομορφίες του νέου τρόπου ζωής μεταλλάχθηκαν σε "πυρηνικές" όπου το κάθε ζευγάρι προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις της ζωής αποκτούσε ένα ή το πολύ δύο παιδιά. Αναμφίβολα η έλλειψη χώρου, η απασχόληση και των δύο γονέων και η έλλειψη παπούδων και γιαγιάδων που θα μπορούσαν να αναλάβουν την φροντίδα των παιδιών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια τη σύγχρονη ελληνική οικογένεια στη σμίκρυνση...

Για να διατηρηθεί μια σταθερή αυξητική τάση στην δημογραφική οντότητα και τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας πρέπει οι γεννήσεις να υπερβαίνουν τους θανάτους αλλά ήδη στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι σχεδόν μηδενικός. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η φυσική αύξηση του ελληνικού πληθυσμού (γεννήσεις πλην θάνατοι) ήταν της τάξης του 12 % και 13 % για να φτάσει τώρα στο εντυπωσιακό επίπεδο πολύ κάτω του 1 % δηλαδή σε ΑΡΝΗΤΙΚΑ μεγέθη καθώς εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα έχουμε σε ετήσια βάση περισσότερους θανάτους από γέννες και μάλιστα στις γέννες υπολογίζονται και δεκάδες χιλιάδες αλλοεθνών (νόμιμων προσφύγων μεταναστών αλλά και λαθρομεταναστών!)

Αξίζει να σημειωθεί ότι :

1) οι οικογένειες που έχουν ΕΝΑ παιδί αυξήθηκαν από 41% του 1971 σε 46% το 1991 και πέρασαν το 50% το 2001.

2) οι οικογένειες με ΔΥΟ παιδιά έμειναν σταθερές ενώ

3) το ποσοστό των πολυτέκνων με ΤΡΙΑ παιδιά έπεσε από το 14% του 1971 σε 11 % το 2001

4) και το ποσοστό με ΤΕΣΣΕΡΑ και περισσότερα παιδιά από το 7% του 1971 σε λιγότερο από το 4% του 2001.

Με άλλα λόγια αυτά καθ' εαυτά τα δημογραφικά μας μεγέθη ΕΙΝΑΙ ανησυχητικά και γίνονται περισσότερο δραματικά εξαιτίας συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συγκυριών και εθνικών λόγων. Ήδη αυτό φαίνεται στην διαπίστωση της ανατροπής της πληθυσμιακής πυραμίδας που έχει επιδεινώσει τα προβλήματα είσπραξης πόρων από οικονομικώς ενεργά άτομα και απόδοσης συντάξεων σε απόμαχους της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και στις επεκτατικές βλέψεις των Τούρκων. Εάν η Ελλάδα γειτόνευε με Αυστριακούς, Ελβετούς ή Βέλγους και Γερμανούς τότε το δημογραφικό μας πρόβλημα δεν θα είχε την την συγκεκριμένη ιδιόμορφη οξύτητα που σήμερα έχει. Αυτό όμως είναι μία ουτοπία...

Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους γεωπολιτικούς μας γείτονες και τους δικούς τους ρυθμούς δημογραφικών εξελίξεων. Μπορούμε, όμως, και επιβάλλεται να αλλάξουμε τις πρόσφατα αποκτηθείσες αξίες μας που μεγένθυναν την αίσθηση του στείρου ατομικισμού και της καταναλωτικής μανίας, που εξουδετέρωσαν την ιδέα ότι μέσα από τα παιδιά μας προεκτείνεται, με την ευλογία του Θεού, η υπαρξιακή μας οντότητα στο μέλλον και η συνέχιση της εθνικής μας υπόστασης.

Το δημογραφικό μας πρόβλημα είναι οξύ!

Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του προβλήματος μπορούν να αλλάξουν εφόσον αυτές προσαρμοσθούν στην πατροπαράδοτη αγάπη μας για την οικογένεια και τα παιδιά. Τόσες και τόσες γενηές κατατρεγμένων προσφύγων Ελλήνων Ποντίων, Μικρασσιατών και άλλων (όπως και ο υπογράφων γιος Πόντιου εκ Ρωσίας πατέρα και Θρακιώτισας-Μικρασιάτισας μητέρας) επιβιώσαμε σε ασύγκριτα χειρότερες συνθήκες και ΜΠΟΡΟΥΜΕ και πάλι να αναστήσουμε σε κάθε ελληνική οικογένεια δύο, τρία, τέσσερα παιδιά.

Αυξάνονται τα πληθυσμιακά μεγέθη των γειτόνων μας αλλά και τα μεγέθη των μουσουλμάνων νόμιμων μεταναστών και λαθρομεταναστών που ζούνε στην Ελλάδα και αποκτούν πολλά παιδιά.

Οι πολιτικοί μας αδιαφόρησαν και κατέστη ΟΞΥ το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα! Αγνοήθηκαν προκλητικά οι τρίτεκνοι και οι πολύτεκνοι καθώς μερικές χιλιάδες οικογενειών με ΚΛΕΨΙΕΣ, ΡΕΜΟΥΛΕΣ, ΑΠΛΗΣΤΙΑ και ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ μας οδήγησαν σε πληθυσμιακό μαρασμό!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!"
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: troktiko