Τρίτη, 22 Μαΐου 2007

Θαυματουργή η βιταμίνη C

Eπιστήμονας υποστηρίζει ότι μπορεί να καταπολεμήσει έως και το ΑΙDS!

Οι «θαυματουργές» ιδιότητες της βιταμίνης C ήταν γνωστές από τη δεκαετία του 1940. Αν και αγνοήθηκαν από μεγάλη μερίδα της επιστημονικής κοινότητας, το θέμα επανέρχεται στο προσκήνιο με αφορμή ένα νέο ιατρικό βιβλίο, που επιμένει στις ευεργετικές επιδράσεις της βιταμίνης C έναντι πολλών ασθενειών όταν χορηγείται σε υψηλές δόσεις.


Τα πορτοκάλια είναι η πιο γνωστή τροφική
πηγή βιταμίνης
C, αλλά δεν είναι η μόνη.
Άλλες πολύ καλές πηγές της είναι τα ακτινίδια,
τα γκρέιπ φρουτ, οι πράσινες πιπεριές, οι φράουλες,
οι ντομάτες, τα μπρόκολα, οι γλυκοπατάτες, αλλά και
οι κοινές πατάτες. Τα ακτινίδια παρέχουν 98
mg βιταμίνης C,
τα πορτοκάλια 53
mg, οι φράουλες 57 mg, οι ντομάτες 19 mg
και τα γκρέιπ φρουτ 34 mg - όλα ανά 100 γραμμάρια καρπού

Ίσως το περιστατικό που ακολουθεί να μοιάζει εξωπραγματικό, ωστόσο δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και τις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονταν αντιμέτωπες με τη χειρότερη - μέχρι σήμερα - επιδημία πολιομυελίτιδας. Κατά τα δύο ξεσπάσματα της ασθένειας (φλεγμονή της φαιάς ουσίας του νωτιαίου μυελού), περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ καταγράφηκαν πάνω από 100.000 κρούσματα. Κανείς δεν φαινόταν ικανός να σταματήσει τη φονική επέλασή της, η οποία εκτός από νεκρούς άφηνε και εκατοντάδες ανθρώπους ακρωτηριασμένους. Ώσπου κάποια στιγμή, τον Ιούνιο του 1949, ο γιατρός Φρέντερικ Κλίνερ εμφανίστηκε ενώπιον της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης και ανέφερε ότι 60 ασθενείς του, παιδιά όλοι, είχαν θεραπευτεί. Πώς; Ο ερευνητής από τη Βόρεια Καρολίνα γνωστοποίησε ότι τα παιδιά είχαν σωθεί χάρη στην τεράστια δόση βιταμίνης C την οποία τους χορήγησε ενδοφλεβίως - μέχρι 20.000 mg ημερησίως - επί τρεις μέρες. Το θέμα δημοσιεύθηκε σε ιατρική επιθεώρηση της εποχής, αναφέρει ο «Independent», όμως δεν συγκίνησε παρά ελάχιστους. «Ήταν δύσκολο να δεχθώ ότι θεραπεύτηκαν εύκολα ασθενείς με πολιομυελίτιδα κι όμως τόσοι άνθρωποι συνέχισαν να πεθαίνουν ή αναγκάστηκαν να ζήσουν με αναπηρίες» επιβεβαιώνει ο Αμερικανός καρδιολόγος δρ Τόμας Λέβι και συγγραφέας του νέου βιβλίου «Vitamin C, Infectious Diseases & Toxins: Curing the Incurable» (Βιταμίνη C, Μολυσματικές Ασθένειες και Τοξίνες: Θεραπεύοντας το ανίατο). Στο βιβλίο αυτό ο δρ Λέβι επισημαίνει ότι ο ιατρικός επαγγελματικός κόσμος επί χρόνια παρέβλεπε τα στοιχεία που έδειχναν ότι οι υψηλές δόσεις βιταμίνης C καταπολεμούν βακτήρια, τοξίνες, σοβαρές ιογενείς ασθένειες, ηπατίτιδα, Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο (SARS) και έρπητα. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι ακόμη και το AIDS μπορεί να ελεγχθεί με τη χορήγηση αυξημένης δόσης της βιταμίνης.

Δεν αρκούν τα φρούτα και τα λαχανικά


H ΥΔΑΤΟΔΙΑΛΥΤΗ βιταμίνη C χαρακτηρίζεται από αντιοξειδωτική δράση, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και συμβάλλει στην παραγωγή κολλαγόνου, ενώ, σύμφωνα με ένα νέο βιβλίο, η έλλειψη της βιταμίνης C συμβάλλει καθοριστικά στην πρόκληση καρδιαγγειακών ασθενειών. Σύμφωνα με ορισμένους επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και ο δρ Λέβι, μια διατροφή πλούσια σε φρούτα και λαχανικά δεν αρκεί για την επαρκή πρόσληψή της. H συνιστώμενη καθημερινή ποσότητα των 60 mg μπορεί να είναι αρκετή κατά της εμφάνισης σκορβούτου σε υγιείς ανθρώπους, αλλά απαιτούνται πολύ μεγαλύτερες ποσότητες όταν ο οργανισμός είναι αντιμέτωπος με κάποια μόλυνση.

Διχασμένοι οι επιστήμονες

H ΑΠΑΞΙΩΣΗ της βιταμίνης C από τους επιστήμονες δεν ήταν συμπτωματική. Μέχρι και πρόσφατα η βιταμίνη C κατηγορήθηκε ότι προκαλεί πέτρες στα νεφρά, ενώ σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2001 στην επιστημονική επιθεώρηση «Science», η επίμαχη βιταμίνη συνδέθηκε και με τον καρκίνο.


Σύγχυση


Πού βρίσκεται όμως η αλήθεια; H επιστημονική κοινότητα παραμένει διχασμένη. Ένα από τα σημεία που προκαλούν μεγάλη σύγχυση είναι αυτό των δόσεων. Για παράδειγμα, η βρετανική Υπηρεσία Τροφίμων έχει συστήσει ως μέγιστη ημερήσια δόση τα 1.000 mg, ενώ μια προτεινόμενη οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μειώνει την ποσότητα αυτή σε λιγότερο από 100 mg. Ο δρ Ρόντνεϊ Αντένιγι - Τζόουνς χορηγεί τακτικά δόσεις των 20.000 mg σε ασθενείς με αρτηριακά προβλήματα, ενώ ο καθηγητής Τζορτζ Λίγουιθ συμπληρώνει: «Μπορεί να υπάρχουν δόσεις οι οποίες αποδεικνύονται θεραπευτικές για μια ασθένεια, ενώ άλλες καταστροφικές. Σε αυτήν την περίπτωση όμως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί μέχρι να κατανοήσουμε καλύτερα τη λειτουργία της».


Πηγή: Εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" (13 Απριλίου 2005)

Δεν υπάρχουν σχόλια: