Παρασκευή, 11 Μαΐου 2007

Κάποιος γιορτάζει… (Κυριακή, 13-5-2007)

Δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Τη μέρα τούτη, ένα πρόσωπο ιερό έχει την τιμητική του· ένα πρόσωπο στο οποίο ο καθένας μας πρέπει να καταθέτει σε κάθε περίπτωση, και όχι βεβαίως μόνο σήμερα, τον οφειλετικό σεβασμό του και την αξιόχρεη ευγνωμοσύνη του· ένα πρόσωπο που αξίζει πολλά, του οφείλουμε περισσότερα και είναι για εμάς σχεδόν τα πάντα. Το πρόσωπο αυτό δεν είναι βεβαίως άλλο από τη μ η τ έ ρ α, που σήμερα ευγνωμόνως φέρνουμε στη θύμησή μας...


¤¤¤¤¤¤


Ποιος από εμάς στ´ αλήθεια δεν έχει να καταθέσει τη δική του προσωπική και μοναδική εμπειρία για το πρόσωπο της μητέρας; Γι´ αυτήν που σπεύδει αγόγγυστα να σφουγγίσει το δάκρυ του πόνου και της απελπισίας που συχνά αυλακώνει το πρόσωπό μας· γι´ αυτήν που είναι πάντοτε πρόθυμη να αφουγκραστεί τον αλάλητο στεναγμό της αγωνίας μας και να κλείσει μέσα στη φιλόστοργη αγκαλιά της τον καημό των προβλημάτων μας και το αδιέξοδο των αναζητήσεών μας· γι´ αυτήν που, μέσα στην πολύβουη από τις έγνοιες και τις φροντίδες καθημερινότητά της, ξεκλέβει πάντοτε χρόνο να σκύψει πάνω στα αναπάντητα «γιατί» και ερωτηματικά μας και μ´ ένα πλατύ χαμόγελο και μια παραμυθητική κουβέντα να ξαλαφρώσει τους ώμους μας από το βάρος της δυσβάστακτης, σωματικής κόπωσης και της ασήκωτης ψυχικής, καθημερινής ταλαιπωρίας· γι´ αυτήν που δεν χαρίζει ανάπαυση στα μάτια της και ησυχασμό στην αγωνία της, που ξεχνά την κούρασή της και βάζει σε δεύτερη μοίρα τα ενδιαφέροντα και τις επιλογές της προκειμένου να δώσει ζωή στα δικά μας όνειρα, υπόσταση και προοπτική στα πιο μακρόπνοα και μεγαλεπήβολα σχέδιά μας· γι´ αυτήν τέλος που, ακόμα κι όταν φύγει από τον κόσμο αυτό, νοιώθουμε τον σταθερό βηματισμό της και την πάντα, παρηγορητική της παρουσία να συντροφεύει τη ζωή μας…


¤¤¤¤¤¤


Όλα τα παραπάνω μπορεί για κάποιους να αγγίζουν τα όρια της λεκτικής υπερβολής. Κι όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση τα λόγια αποτυγχάνουν παταγωδώς να αποτυπώσουν την πραγματικότητα και να εκφράσουν την αλήθεια. Γι´ αυτό, ας μην περιοριστούμε σήμερα να της χαρίσουμε ένα ευωδιαστό, ανοιξιάτικο λουλούδι και να της ψιθυρίσουμε γλυκά το «μητέρα, σ´ ευχαριστώ», αλλά ας υποσχεθούμε στον εαυτό μας ότι θα της δείχνουμε καθημερινά και έμπρακτα τον σεβασμό μας και την άδολη αγάπη μας…


Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α


Γεώργιος Ι. Ανδρουτσόπουλος
e-mail: georgan@mail.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: